తెలుగు మీడియాకి ఇది పబ్లిష్ చేసే దమ్ము/నిజాయితీ ఉందా..?

ఈ రోజు హిందూ పత్రిక మొదటి పేజీలో వచ్చిన ఫోటో మరియు వార్త ఇది..
60 ఏళ్ళక్రితం తీసిన పాత చార్మినార్ పోటోకి ఇప్పటి ఫోటోకి ఉన్న తేడా స్పష్టంగానే కనబడుతుంది.

అప్పుడు లేని గుడి ఇప్పుడు అక్కడికి ఎలా వచ్చింది? ఒక చిన్న రాయిగా మొదలైన నిర్మాణం ఇప్పుడు ఓ స్పష్టమైన గుడి రూపాన్ని సంతరించుకుంది. ఇది క్రమంగా విస్తరిస్తుంది. దీని వెనక ఎవరున్నారు.? సగటు హిందువులెవరికీ ఇలాంటి విషయాలపై ఆసక్తి ఉండదు. ఇలాంటి వివాదాల్ని ఉపయోగించుకుని లబ్ధిపొందాలనుకునే రాజకీయ రాబందులే ఇలాంటివి సృష్టిస్తుంటారు. ఇది ఆల్రెడీ ఓ సారి నిరూపితమైంది.
బట్ట కాల్చి ముఖాన వేయడం:
రాయలసీమలో ఒక సామెత ఉంది. అది బట్టకాల్చి ముఖాన వేయడం. ఎవరి ముఖంపై అయినా బట్టకాల్చి  వేస్తే ముఖం కాలిపోతుంది. దానిని తీసేద్దామని ప్రయత్నిస్తే ఆ మసి అతని చేతులకి అంటుకుంటుంది. ఆ బట్ట వేసిన వ్యక్తిని ఎందుకు అలా చేశావని అడిగితే- నేను వేయలేదు, అతనే వేసుకున్నాడు, కావాలంటే అతని చేతులకి మసి ఉంది చూసుకోండి అంటాడు. ఇప్పుడు పాతబస్తీ ముస్లింలది ఇదే పరిస్తితి. తమ చారిత్రక వారసత్వానికి గుర్తుగా 4 శతాబ్ధాలనుండి ఠీవిగా నిలబడి ఉన్న చార్మినార్ పక్కనే ఇప్పుడు ఓ గుడి వెలుస్తుంది. దానిని చూసి ఆవేశంలో 4 రాల్లు వేస్తారు. మరుసటి రోజు మన తెలుగు పేపర్లలో  మొదటి పేజీలో ఈ ఘటనల గురించి వార్తలు వస్తాయి. "పాతబస్తీలో అల్లరి మూకల విధ్వంసం"  అని. ఆ పక్కనే కిషన్ రెడ్డి, వెంకయ్యనాయుడు వంటి వారి ఖండనలు.  మరి దీనికి కారణమైన వారు ఎవరు, ఎవరి ప్రొద్బలంతో అక్కడ గుడి నిర్మానం జరుగుతుంది లాంటి వివరాల జోలికి మన తెలుగు పేపర్లు వెల్లవు. ఎందుకు వెల్లవంటే..  మెజారిటీ పాఠకులకి ఇలాంటి వార్తలు నచ్చవు కాబట్టి, దీనినే మెజారిటీ అప్పీస్మెంట్ అంటారు.
ఈ వివాదం భవిష్యత్తు ఎలా ఉండబోతుంది.
ఇది ఊహించడం పెద్ద కష్టం కాదు. ఎందుకంటే మన అతివాద హిందూ గ్రూపులు ఫాలో అయ్యేది ఒకప్పటి హిట్లర్ వ్యూహాలనే.( మన దేశభక్త బాల్ థాకరే హిట్లర్ కి వీరాభిమాని అనే విషయం తెలిసిందే కదా) వీరి వ్యూహాల్లో మొదటిది- నిజాల్ని నాశనం చేయడం, అబద్ధాల్ని పదే పదే ప్రచారం చేసి వాటినే నిజాలుగా నమ్మించడం. ఈ పని కోసం హిట్లర్ ఏకంగా ఓ మంత్రిత్వ శాఖనే ఏర్పాటు చేశాడు, దానికి అధిపతిగా గోబెల్ ని నియమించాడు.)
ఇక మన చార్మినార్ కి సంబంధించి గోబెల్స్ ప్రచారం ఇలా ఉండబోతుంది.
1. అక్కడ చార్మినార్ కన్నా ముందునుండే  దేవాలయం ఉండేదని, దానిని కూలగొట్టి ముస్లిం రాజులు చార్మినార్ నిర్మించారని ప్రచారం చేస్తారు.     
2. ప్రతి పండుగకి అక్కడికి జనాలని అసంఖ్యాకంగా తరలించి అక్కడ చాలా మహిమలున్నాయనీ, అక్కడ దర్శించుకుంటే కోర్కెలు తీరుతాయని ప్రచారం కల్పిస్తారు.
3. భక్తుల ముసుగులోనే ఈ కుట్రదారులు కూడా వెల్లి అప్పుడొక ఇటుక,అప్పుడొక ఇటుక తో నిర్మానాన్ని క్రమంగా విస్తరిస్తారు. దీనిని అడ్డుకోవడానికి ప్రభుత్వం ప్రయత్నిస్తే, "ప్రభుత్వం ముస్లింలకి కొమ్ముకాస్తూ, హిందువుల్ని కనీసం దేవాలయాలకు కూడా వెల్లనీకుండా చేస్తుందని, BJP మరియు ఇతర ధార్మిక సంస్థల ప్రతినిధులూ ఊరూ వాడా తిరిగి నెత్తీ నోరూ బాదుకుంటారు. వీరి ఆక్రోశాన్నిపత్రికలు మొదటిపేజీలో ప్రచురిస్తాయి.
4. ముస్లింల ఓట్లు మహా అంటే 15 శాతం, అవి కూడా చాల వరకూ MIM కే వెల్తాయి, కానీ హిందువుల ఓట్లు సుమారు 80%, కాబట్టి ఏ ప్రభుత్వం కూడా ' హిందూ వ్యతిరేకి అనే విమర్శని తట్టుకోని నిలబడలేవు. కాబట్టి ప్రభుత్వాలేవీ వీరిని నిలువరించే ప్రయత్నం చేయవు. పైగా ప్రస్తుతం ఉన్న కిరన్ కుమార్ రెడ్డి లాంటి ఎప్పుడు ఊడుతుందో తెలీని, అసమర్థ నాయకత్వం ఉంటే ఇక వీరి ఆగడాలు వేగవంతం అవుతాయి.  
ఈ వివాదం వల్ల లాభ నష్టాలు- ఎవరికెంత..?
ఈ వివాదం వల్ల BJP,MIMలు ప్రజల్ని మతాల వారిగా విభజించి, తమ వర్గం వారి ఓట్లను గంపగుత్తగా పొందే అవకాశం ఉంది. ఈ విధంగా అత్యధికంగా లాభపడేది- BJP
ఇలాంటి విషయాల్లో TDP,కాంగ్రెస్ లాంటి పార్టీలు ఏ వర్గాన్ని నొప్పించకూడదని తటస్థంగా ఉండటానికి ప్రయతించి దారునంగా విఫలమవుతాయి. కాబట్టి  భవిష్యత్తులో వీటి మనుగడ ప్రశ్నార్థక మవుతుంది.

ఆ వెబ్ సైట్లు ఎవరివి..? TOI లింక్

ఈ రోజు టైంస్ ఆఫ్ ఇండియా లోని న్యూస్  ఇక్కడ

మోడీని సమర్థిస్తున్న ముంబై ముస్లింల చేష్టలు

గత వారం అస్సాం,మైన్మార్లలోని ముస్లింలపై దాడుల్ని ఖండించడం పేరుతో ముంబైలో జరిగిన ర్యాలీ సంధర్భంగా ముస్లింలు విధ్వంసానికి ఒడిగట్టారు. మంద బలానికి రెచ్చిపోయి పొలీసు,మీడియా లకు సంబంధించిన వాహనాలు తగులపెట్టడంతో పాటు, అనేక మంది పోలీసులు, మీడియా ప్రతినిధులపై దాడి చేసి గాయపరిచారు. అనంతరం జరిగిన పోలీసు కాల్పుల్లో వీరిలో ఇద్దరు మృత్యువాతపడ్డారు.
అస్సాం, మైన్మార్లలో ఏం జరుగుతుంది, అక్కడ జరిగే హింస కేవలం మత ప్రాతిపదికమీదేనా..? అక్కడ నిజంగానే ఏక పక్ష దాడులు జరుగుతున్నాయా అనే విషయాల గురించి తర్వాత మాట్లాడుకుందాం. 
ఒకవేళ ముంబై ముస్లింలు భావిస్తున్నట్లు అస్సాం లో ముస్లింలపై దాడులు నిజమైనవే అనుకున్నప్పటికీ.. దానికి వీరు ప్రతిస్పందించిన తీరు మాత్రం అత్యంత గర్హనీయమైంది.ఎక్కడో అస్సాంలో జరుగుతున్న చర్యలకి వీరు ముంబైలో ప్రతిచర్య చేద్దామనుకుంటే, అది 2002 లో గొధ్రా అనంతరం మోడీ చెప్పిన చర్య-ప్రతిచర్యను సమర్థించటం తప్ప మరేం కాదు.  అస్సాంలో  జరుగుతన్న హింసను తలుచుకుని ముంబైలోని పోలీసుల మీద, పాత్రికేయుల మీద దాడులకి తెగబడ్డారంటే అది వీరి మూర్ఖత్వానికి,వెర్రి ఆవేశానికి నిదర్శనం. అలాంటప్పుడు ఇదే వెర్రి ఆవేశంతో గోధ్రా అనంతరం ముస్లింలపై దాడులకి పాల్పడిన నిందితుల్ని శిక్షించమని అడిగే అర్హత వీరికెక్కడుంది.

వీరి దాడుల్ని లైవ్ ప్రసారాల ద్వారా,ఫోటోల ద్వారా దేశం మొత్తం చూసింది.  
మల్లీ ఇంకోసారి ఇలాంటి దాడులు జరగకుండా ఇప్పుడు నిందితులకి కనీసం శిక్షలైనా విధిస్తారా అనేది అనుమానాస్పదమే. ఎందుకంటే మైనారిటీ వోట్లకి భయపడి కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం ఎలాగూ ఆ పని చేయలేదు. పోనీ భవిష్యత్తులో ఎప్పుడైనా అక్కడ శివసేన ఆధ్వ్వర్యంలో ప్రభుత్వం ఏర్పడినప్పుడైనా వీరికి శిక్షలు విధిస్తారా అంటే.. అదీ జరగదు. ఎందుకంటే, ఈ ఒక్క దాడుల నిందితుల్ని శిక్షిస్తే, గతంలో  జరిగిన అనేక దాడుల నిందితుల్ని కూడా శిక్షించాల్సి ఉంటుంది కాబట్టి. ఉదాహరణకి  1993లో ముంబై అల్లర్ల  దాడులపై శివసేన అధినాయకునితో సహా అనేకమంది శివసేన కార్యకర్తల్ని నిందితులుగా నిర్థారిస్తూ జస్టిస్ శ్రీక్రిష్ణ సమర్పించిన రిపోర్టును అన్ని పార్టీలు కలిసి అటకెక్కించాయి. ఆ రిపోర్టుని కదిలిస్తే మెజారిటీల వోట్లు పోతాయని ఈ పార్టీలకి భయం. తిలా పాపం తలా పిడికెడు అన్నమాట.


అసలు అస్సాంలో ఏం జరుగుంది అనే దాని మీద భిన్న కధనాలు వినిపిస్తున్నాయి. బంగ్లాదేశ్ నుండి ముస్లింలు తండోపతండాలుగా వచ్చి అక్కడి స్థానిక బోడో లపై పెత్తనం చలాయించాలని ప్రయత్నించడం వల్ల సమస్య మొదలైందని  చెప్పే వారు కొందరైతే, అలాంటిదేమీ లేదనీ అస్సాంలో ఇతర విభిన్న జాతులపై ఆధిపత్యం కోసం బోడోలే ఈ దాడులకి పాల్పడుతున్నారని, దానికోసం బ్రిటిష్ వారి కాలంలో బెంగాల్ నుండి అస్సాంకి వలస వెల్లి అక్కడే స్థిరపడిన బెంగాలీ మాట్లాడే భారత ముస్లింలందరినీ బంగ్లాదేశీయులుగా చిత్రించి దాడులకి పూనుకుంటున్నారనీ మరికొందరు అభిప్రాయపడుతున్నారు. ఈ రెండు వాదనల్లో నిజానిజాలేమిటో వెలికి తీయాల్సిన భాధ్యత ప్రభుత్వంపై వుంది. చొరబాటుదారుల్నందరినీ(నిజంగానే ఉంటే) తక్షణమే దేశం నుండి పంపించి వేయాల్సిన అవసరం ఉంది. అట్లే భవిష్యత్తులో ఇలాంటివి పునరావృతం  కాకుండా దేశ సరిహద్దుల చుట్టూ హైవోల్టేజ్ ఎలెక్ట్రిక్ ఫెన్సింగ్ లాంటివి ఏర్పాటు చేయాలి. కానీ, ఎన్నికల్లో గెలుపోటములు తప్ప మరేం పట్టని మన ఘనతవహించిన పార్టీలు దీనికి పూనుకుంటాయా అనేది వేచి చూడాల్సిందే.
కొసమెరుపేంటంటే.. అస్సాం ని సందర్శించిన అద్వానీ గారు, బంగ్లాదేశ్ నుండి వచ్చిన ముస్లింల వల్లనే సమస్యలు వస్తున్నాయని ఏ మాత్రం అణుమానం లేకుండా అనౌన్స్ చేసేశారు. అద్వానీ అంతటోడు చెబితే అది నిజం కాకుండా ఉంటుందా అంటూ అతని అభిమానులందరూ ఈ వాదనకే ఫిక్స్ ఐపోయారు. కానీ ఇదే అద్వానీ, గతంలో ఓ సారి పాకిస్తాన్ సందర్శించి జిన్నా గొప్ప లౌకిక వాది అని అనౌన్స్ చేయగానే, ఇదే అభిమానులు అతనిపై అంతెత్తున లేచి, అతనికేం తెలీదని డిసైడ్ చేసేసి  అతన్ని పార్టీ అధ్యక్ష పదవి నుంచి తప్పించేశారు. 
కొన్నిసార్లంతే.. మైండ్ తనకి నచ్చిన వాటినే రిసీవ్ చేసుకుంటుంది. నిజానిజాలు, ఆధారాల్తో  సంబంధం లేకుండా..

ఆ ముష్కరులు చేసింది తప్పే..కానీ..

మంగుళూరులో తమని తాము సంస్కృతీ పరిరక్షకులుగా, పుట్టు దేశభక్తులుగా చెప్పుకునే అల్లరి మూకలు మల్లీ రెచ్చిపోయారు. ఓ బర్త్ డే పార్టీ పై దాడిచేసి అక్కడి అమ్మాయిలు,అబ్బాయిలను కొట్టి నానా హంగామా సృష్టించారు. దానికి సంబంధించిన 'ది హిందూ' పత్రిక కధనాలు - ఇక్కడ
విషయం ఏంటంటే.. ఈ దాడికి నాయకత్వం వహించిన వ్యక్తి, 2009లో మంగులూర్లోనే ఓ పబ్ లోకి చొరబడి అక్కడి మహిళలపై దాడిచేసిన వీరుడు. ఇతని వీరత్వాన్ని అప్పుడు కూడా దేశవ్యాప్తంగా T.Vలు వీడియో  ప్రసారం చేశాయి. కానీ కర్నాటకలో ఉన్నది BJP ప్రభుత్వం కాబట్టి, అందరూ ఊహించినట్లుగానే ఇతడిమీద చర్యలేవీ తీసుకోలేదు. దానితో మళ్ళీ ఇప్పుడిలా తెగబడ్డాడు. అసలే అలవాటైన పని, పైగా దేశవ్యాప్తంగా ఫ్రీ పబ్లిసిటీ, అపై శిక్షలేవీ ఉండవనే భరోసా.. ఇంకేం కావాలి..? 

2009లో పబ్ మీద దాడి చేసినప్పుడే ఇతన్ని సరైన రీతిలో 'సత్కరించి ' ఉంటే ఇప్పుడు ఇలా చేసి ఉండే వాడు కాదు. కానీ 2009 పబ్ పై దాడిని ఖండిస్తూనే, మన సంస్కృతి, విలువలు అంటూ అనేక మంది కుహన దేశభక్తులు/సంస్కృతి భక్తులు ఇతన్ని ఇండైరెక్ట్ గా వెనకేసుకొచ్చారు. దాని ఫలితంగానే ఇతను ఇప్పుడిలా బరితెగించాడు. ఇప్పుడు కూడా ఈ సర్టిఫైడ్ దేశభక్తుల స్పందనలో మార్పులేదు. తప్పే కానీ.. సంస్కృతి,విలువలూ అంటూ నీళ్ళు నములుతున్నారు.వీరిలా స్పందించడానికి రెండు కారణాలు ఉండొచ్చు.
1. ఎప్పుడూ పబ్బులకీ,పార్టీలకీ వెల్లక, వెల్లే అవకాశం రాక, అలా వెల్లే వాల్లందరూ అక్కడ తెగ ఎంజాయ్ చేసేస్తున్నారేమో ననే ఓ విధమైన అక్కసు(జెలసీ ) వీరి స్పందనకి కారణం కావచ్చు.(తాను చేయలేని పనిని ఇంకెవరైనా చేస్తూ.. అతను దానిలో ఆటంకాలు ఎదుర్కొంటేనో లేక విఫలమైతేనో, పక్కనుండి చూసే వారికి ఓ విధమైన తుత్తి ఉంటుంది. ఇది సగటు మానవ నైజం) . 
2. నేను కానీ, మా ఇంట్లో వారు కానీ పబ్బులకి,పార్టీలకీ  వెల్లం కాబట్టి, అలా వెల్లేవారిని ఎవరేం చేసినా నాకు పోయేదేం లేదనే ఓ విధమైన నిర్లిప్తతతో, ఈ దాడుల వల్ల మన సంస్కృతి కాస్తైనా బాగుపడుతుందేమోననే ఆశ కావచ్చు.

దాడులు,సంస్కృతి అవేని రెండు వేర్వేరు విషయాలు. వీటిని ఎప్పటికీ కలిపి చూడకూడదు. ఆ పార్టీల్లో చట్టవ్యతిరేక కార్యక్రమాలేవైనా జరుగుతున్నాయనుకున్నప్పుడు దానిని చట్టప్రకారమే ఎదుర్కోడానికి ప్రయత్నించాలే తప్ప ఇలా  మృగాల్లా దాడులు చేయకూడదు. దీనిని ఖండించడంలో, ఆ ముష్కరుల్ని తీవ్రంగా శిక్షించమని అడగడంలో మీనమేశాలు లెక్కించాల్సిన అవసరం ఏ మాత్రం లేదు.
ఇక సంస్కృతి అనేది మరో అంశం. సంస్కృతిని పరిరక్షించమనీ, పబ్బులకీ,పార్టీలకీ వెల్లకండనీ శంకరాచార్యలాంటి మఠాధిపతులో, TTD లాంటి ధార్మిక సంస్థలో ప్రచారం చేస్తే బాగుంటుంది తప్ప, ఓ నలుగురు ఆకతాయిల్ని వెంటేసుకు తిరిగే ప్రతివాడు సంస్కృతి పరిరక్షకున్నని చెప్పుకోవడం, ప్రస్తుతం మన సంస్కృతి యొక్క దౌర్భాగ్యం.


సంస్కృతి-పబ్బులు-పార్టీలు


మా నాన్న యువకుడిగా ఉన్నప్పుడు వాల్ల పల్లెలో వీధినాటకాలు, కోలాటాలూ లాంటివి తెగ ఆడేవాడంట. 'ఒరే ఇది మన సంస్కృతి కాదురా' అని వాల్ల నాన్న మా నాన్నని రోజూ తిట్టేవాడంట.
కాలేజీ రోజుల్లో నేను సినిమాలు తెగ చూసేవాన్ని. 'ఒరే ఇది మన సంస్కృతి కాదురా' అని మా నాన్న నన్ను రోజూ తిట్టేవాడు. 
రేపు నా కొడుకు పెద్దయ్యాక పబ్బులకు,డిస్కోలకు వెల్తాడు. 'ఒరే ఇది మన సంస్కృతి కాదురా' అని నేను కూడా వాన్ని తిడతాను. అదే సంస్కృతి అంటే..
"ఏ సంస్కృతీ ఏనాడూ కాదొక స్థిర బిందువు. అనైక నదీనదాలు కలిసిన అంతస్సింధువు"- అన్నాడో కవి.
మార్పు చెందని జాతులు,సంస్కృతులు త్వరగా అంతరిస్తాయి. ఆ కొత్తగా వచ్చే సంస్కృతికి అప్పటికే ఉన్న సంస్కృతికీ మధ్య కొంత ఘర్షణ అనేది సహజమే. తల్లిదండ్రులు పిల్లల్ని మందలించడం అనేది అలాంటిదే..
కానీ ఇలా మందలుగా వెల్లి దాడులు చేయడమనేది సంస్కృతి కాదు. దీనికి సరైన పేరు-కుల్లు రాజకీయం.  

మతం మార్చుకుందాం రా...

కొన్నేల్ల క్రితం మాట.. ఒకానొక రోజు, ఇంటర్లో మా క్లాస్మేట్ ఐన ఓ అమ్మాయినుండి ఫోన్ వచ్చింది. తను ఇంటర్ తర్వాత తెనాలిలోని ఓ ప్రముఖ క్రిష్టియన్ కాలేజీలో డిగ్రీ చేసి, ప్రస్తుతం హైదరాబాద్లోనే PG చేస్తున్నట్లు చెప్పి, వీలైతే ఓ వీకెండ్ మీటవుదామని అడిగింది. ఎప్పుడూ లేంది ఇలా అడుగుతుందేమిటా అనుకుంటూ, ఆ నెక్ష్ట్ వీకెండే క్రిష్ణకాంత్ పార్క్ దగ్గర మీటవుదామని ప్లాన్ చేసుకున్నాము. ఇంటర్ తర్వాత అదే మొదటిసారి తనని చూడ్డం. అప్పటికి తను చాలా మారిపోయి ఉంది. ముఖాన బొట్టు,కమ్మలు  లాంటి అలంకరనలేవీ లేకుండా, బాగా ఏడ్చి మొఖం ఉబ్బిపోయినట్లు చాలా డల్ గా ఉండటంతో ఏదో ప్రాబ్లంస్ లో ఉన్నట్లుందనుకుని విషయం ఏంటని అడిగాను.  అలాంటివేమీ లేవనీ, ఒకప్పుడు చాలా బాధల్లో ఉండేదాన్ననీ, కానీ జీసస్ ని నమ్మడం మొదలు పెట్టినప్పట్నుంచి తను చాలా హ్యాపీగా ఉంటున్నట్లు చెప్పింది. తాను బాప్టిజం స్వీకరించాననీ, పెళ్ళి లాంటి ఆలోచనలేవీ తనకు లేవనీ, నన్ గా మారి జనాలకు సేవ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాననీ,ఈ విషయంపై ఇంట్లో  గొడవపడి బయటికి వచ్చేశాననీ, ప్రస్తుతం మిషనరీ వారే ఆమెను చదివిస్తున్నారనీ  చెప్పింది. పైగా జీసస్ ను నమ్మటం వల్ల కలిగే ప్రయోజనాలేమిటో వివరిస్తూ అనేక ఉదాహరణలు ఇవ్వడం మొదలుపెట్టింది. తమ హాస్టల్లో ఎవరో అమ్మాయికి ఏదో జబ్బు నయమైనట్లు, ఇంకొకరికి ఎవరికో బాప్టిజం తీసుకున్న మర్నాడే ఉద్యోగం వచ్చినట్లు.. ఇలా అనర్గళంగా చెప్పుకుంటూ పోసాగింది. 
తను ఎందుకు కలుద్దామందో అప్పటికి కాని నాకు అర్థం కాలేదు.
కాసేపటికి తను వెంట తెచ్చుకున్న బట్ట సంచిలో నుండి ఓ  బైబిల్ని తీసి దానిలో ఎన్ని అద్భుత విషయాలున్నాయో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. అసలు బైబిల్లో లేని విషయమంటూ లేదనీ, దావీదు, ఇజ్రాయేలు, బెత్లహాము,రక్తంతో పాపాల్ని కడగడం ఇలా ఏదేదో చెప్పుకుంటూ పోసాగింది. వీకెండు చక్కగా ఏ సినిమాకో వెల్లక ఇలా బుక్కయ్యానేంటా అనుకుంటూ, మధ్యలో అడ్డుపడితే ఫీలవుతుందేమోనని ఆమె చెప్పేవన్నీ సైలెంటుగా, తలాడిస్తూ వింటూ కూర్చున్నా. నా మౌనాన్ని అంగీకారంగా భావించి, ఆమె  ఓ రకమైన ట్రాన్స్ లోకి వెల్లిపోయి ఇతర మతాలనేవి ఎంత బూటకమో వివరిస్తూ, దేవుడు, క్రీస్తు రూపంలో ఎలా మానవుడిగా భూమిమీద నడిచాడో, డాక్టర్ కాకపోయినప్పటికీ రోగులకు ఎలా స్వస్థత చేకూర్చాడో చెప్పుకుంటూ పోయింది.అలా సుమారు ఓ అరగంట ప్రసంగం తర్వాత, 'చెప్పు ఇప్పటికైనా నమ్ముతావా లేదా' అని అడిగింది. పార్కుకు రమ్మనగానే, ఎగేసుకుంటూ వచ్చినందుకు నాకు తగిన శాస్తే జరిగిందనుకుంటూ ఇంకేదో ఆలోచిస్తున్న నేను, ఇప్పడుకానీ నోరు తెరవకుంటే ఈవిడ మల్లీ ఇంకో ఇన్నింగ్స్ స్టార్ట్ చేసేస్తుందనుకుని, 
'ఇంత చెప్పింతర్వాత ఇంకా నమ్మకుండా ఎలా ఉంటాను. నేను కూడా మతం మారతాను, పేరు కూడా మార్చుకుంటాను. ఏ పేరైతే బాగుంటుంది.. 'జానీ'(అప్పట్లో మనం పవన్ కల్యాన్ ఫ్యాన్!! )  అనేది క్రిష్టియన్ పేరేనా..? మహ్మద్ జానీ అని ఎవరో ముస్లిం లీడర్ ఉన్నాడుకదా, ఇంకేదైనా పేరు చెప్పు'  అన్నాను. 
అప్పుడు ఆమె మొఖంలో వెయ్యివోల్టుల వెలుగు నాకిప్పటికీ గుర్తే. 
'థ్యాంక్స్, నాకు తెలుసు నువ్వు మారతావని.  'డేవిడ్ జాన్' అని పెట్టుకో చాలా మంచి పేరు' అంది.    'రేపే నిన్ను చర్చి ఫాదర్ దగ్గరికి తీసుకెల్తా'నంది. 
'సరే అలాగే వెల్దాం కానీ, నాదో చిన్న కండీషన్'  అన్నాను. 
'ఏంటో చెప్పు' అంది. 
'ఇప్పుడు నువ్వు PG చేస్తున్నావ్ కదా,  ఆ PG నువ్వు ఫస్టు క్లాసులో పాసవ్వాలి అప్పుడే నేను మతం మారతా'నన్నాను. 
'ఓస్ అంతేనా, సరే నేను తప్పకుండా పాసై రిజల్ట్స్ రాగానే నిన్ను కలుస్తా, సరేనా?, అప్పటిదాకా ఈ బైబిల్ నీదగ్గరే ఉంచుకో, ఇది చదువుతుంటే చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.'- అంది. 
'సరే, కాకపోతే బైబిల్ నీ దగ్గరే ఉంచుకో, నీ మిగతా PG బుక్స్ అన్నీ తెచ్చి నాకివ్వు ', అన్నాను.
'అదేంటి, బుక్స్ చదవకుండా పాస్ కావడం ఎలా.?'  అయోమయంగా అడిగింది.
'బైబిల్లో అన్ని విషయాలు ఉన్నాయ్ అన్నావ్ కదా, మరి అది చదివి PG పాస్ కాలేమా?' అన్నాను.
'హ్మ్మ్.. అన్నీ అంటే, సబ్జెక్ట్ విషయాలని కాదు'- అంది.
'మరి ఎలాంటి విషయాలుంటాయ్?' అన్నాను.

అంటే, జీసస్ ఎలా పుట్టాడు, ప్రజల్ని ఎలా సేవ్ చేశాడు, జీసస్ ని ఎలా సిలువ చేశారు లాంటివి..- అంది.
"ఓ అవా.. అవన్నీ నేను ఆల్రెడీ 'కరునామయుడు' సినిమాలోనే చూసేశా ను,ఆ మూవీ చాలా బాగుంటుంది- అన్నాను.
'అవే కాదు, ఇంకా బానిసల్ని ఎలా చూడాలి, వారి రైట్స్ ఏముంటాయి లాంటివన్నీ ఉంటాయి'- అంది.
'నేను ఎవరికీ బానిసను కాదు, నా కిందెవరూ బాసినలు లేరు, మరి నేనవి తెలుసుకోవడం అవసరమా?' -అన్నాను.
హ్హ్మ్మ్.. నువ్వు నన్ను కంఫ్యూజ్ చేస్తున్నావంది '- అమాయకంగా ఫేస్ పెట్టి.
'ఇందులో కంఫ్యూజన్ ఏం లేదు. ఓ హిందువు రామాయన/భారత శ్లోకాలు, గాయత్రీ మంత్రం, హనుమాన్ చాలిసా లాంటివి చదువుతాడు, క్లాసు పుస్తకాలూ చదువుతాడు  పాసవుతాడు. ఓ ముస్లిం ఖురాన్ చదువుతాడు,క్లాసుపుస్తకాలూ చదువుతాడు పాసవుతాడు. మరి ఓ క్రిష్టియన్ కూడా బైబిల్తో పాటు, క్లాసుపుస్తకాలు చదివితేనే పాసయ్యేటట్లైతే ఇంక బైబిల్ స్పెషాలిటీ ఏంటి..? ఆ మాత్రం దానికి మతం మార్చుకోవడం ఎందుకు?  ఓ హిందువూ, ఓ ముస్లిమూ చేయలేనిదీ, కేవలం ఓ క్రిష్టియన్ మాత్రమే చేయగలిగింది ఏదైనా ఉంటే చెప్పు,  ఉదాహరణకి క్రిష్టియన్లందరూ ఎక్కువకాలం బతుకుతారనిగానీ, క్రిష్టియన్లందరూ ఆరోగ్యంగా,సంతోషంగా ఉంటారని గానీ, లేదా క్రిష్టియన్లు ఎక్కువగా ఉన్న ప్రదేశాల్లో వర్షాలు చక్కగా పడతాయని గానీ ఇలాంటి ఏవైనా ఉంటే చెప్పు ఈ క్షణమే నేను కూడా మతం మార్చుకుంటా' - నన్నాను.

తను ఏమీ మాట్లాడకుండా బ్లాంక్ ఫేసుతో వింటుంది.
'మతం ఏదైనా అదికేవలం ఓ నమ్మకం మాత్రమే. ఏ మతం కూడా రీజనింగ్ కి నిలవదు. అలాంటప్పుడు ఫలానా మతం మంచిదని, ఫలానా మతం చెడ్డదని చెప్పటం మీనింగ్ లెస్.  ఈ మతం బాగలేదని మరో మతంలోకి జంప్ కావడం,పైగా దీనికోసం ఇన్నాల్లూ పెంచి పెద్దచేసిన తల్లిదండ్రులతో గొడవపడటం  మూర్ఖత్వం తప్ప మరేం కాదు'
ఇలా నా వీకెండ్ వేస్టైందనే బాధతో, ఆవేదనతో ఏవో నాలుగు భారీ డైలాగులని చెప్పాను.తను మాత్రం కల్లు తెరిచి కోమాలో ఉన్నట్లు సీరియస్ గా వింటుంది. తను నిజంగానే వింటుందో, లేక నాకు నెక్ష్ట్  బ్రైన్వాష్  సెషన్ కి మాటర్ ప్రిపేర్ చేసుకుంటుందేమోననే అనుమానం కూడా కలిగింది. ఇక ఇక్కడ ఎక్కువసేపు ఉండటం అనవసరం అనుకుని, మతం గురించి ఇంకో నాలుగు డైలాగులు వదిలి నాకు అర్జంటు పని ఉంది, వెల్దాం పద అని అక్కడి నుంచి వచ్చేశాము.    
ఆ తర్వాత తననెప్పుడూ కలిసే ప్రయత్నం చేయలేదు. ఏ మిషనరీలోనో చేరిపోయి ఉంటుందనుకుని ఆ విషయం మరిచిపోయాను.
సీన్ కట్ చేస్తే..
సుమారు 3 సంవత్సరాల తర్వాత, మా ఊరికి వెల్లే బస్సులో చంకలో ఓ ఏడాది వయసున్న బుజ్జి బాబుతో ఆమె సడన్ గా తారసపడింది.
'హాయ్, ఎలా ఉన్నావ్, ఎవరీ బాబు?' అన్నాను.
'నా కొడుకే' అంది.
'పెల్లి చేసుకున్నావా.?, ' అప్రయతంగానే అనేశాను.
'ఏం మాట్లాడుతున్నావ్', అంది ఇబ్బందిగా ఫేస్ పెట్టి.
'ఓ..సారీ, అప్పుడేదో నన్, సేవ, పెల్లి చేసుకోను అన్నావ్ కదా అదేమైంది?' అన్నాను.   
'అలా వెల్దామనే అనుకున్నాను, కానీ, ఏదో నీ పుణ్యం వల్ల ఇలా ఉన్నా' నంది.
'అదేంటి నేనేం చేశాను, కాస్త అర్థమయ్యేలా చెప్పు' అన్నాను.
'అదే, అప్పుడు నీతో మాట్లాడానుకదా, పార్కులో..  ఆ తర్వాత బాగా ఆలోచిస్తే నువ్వు చెప్పిందే కరెక్ట్ అనిపించింది. దానితో ఇక అవన్నీ వదిలేసి మరుసటి రోజే ఇంటికెల్లి పోయాను. తర్వాత, ఇంట్లోవాల్లు ఓ మంచి సంబంధం ఖాయం చేశారు. పెల్లికి నిన్ను పిలుద్దామనుకున్నాను కానీ, నువ్వు ఎక్కడో ఆన్సైట్లో ఉన్నావని తెలిసింది,దాంతో కుదర్లేదు. -అంది
ఓహ్.. నా వాగుడికి ఇంత పవర్ ఉందా అని.. ఆశ్చర్యంతో కూడిన గర్వం వల్ల వచ్చిన ఆనందం కలిగి,  ఏ..షబాశ్..షబాశ్.. అని నన్ను నేనే భుజం చరుచుకున్నా. 
'సరే, ఇంతకీ బాబు పేరేంటి' అన్నాను, గులాబ్ జాం లాంటి బాబు మెత్తటి బుగ్గలు నిమురుతూ..
''హిమనేష్' -శివుడి పేరు,బాగుందా?' అంది.
'డేవిడ్ జాన్' అంత పవర్ ఫుల్ గా లేదు గానీ, బాగానే ఉంది' అన్నాను.
'నువ్వు మరీ ఎక్కువ చేయకు' అంది, నవ్వుతూ.. ఇంతలో డ్రైవర్ బస్సు స్టార్ట్ చేయడంతో, బై చెప్పి వెల్లి సీట్లో కూర్చున్నా..బస్సు రివ్వున దూసుకెల్లింది కర్నూల్,కడప వైపుకు..                          - The End.         

ఎకనమిక్ అండ్ పొలిటికల్ వీక్లీ లో బీఫ్ ఫెస్టివల్ పై వ్యాసం

ఎకనమిక్ అండ్ పొలిటికల్ వీక్లీ లో 'ఉస్మానియాలో బీఫ్ ఫెస్టివల్ పై ' ఇవాల వచ్చిన వ్యాసం లింక్--
 http://epw.in/epw/uploads/articles/17376.pdf


ఆవుతో ఇన్నాల్లూ దేశంలోని అల్లరి మూకలు సాగించిన రాజకీయాన్ని, ఇప్పుడు ఉస్మానియాలో మొదలైన ఈ ఉద్యమం దేశంలోని ఇతర ప్రాంతాలకి విస్తరిస్తే జరగబోయే పరిణామాల్ని ఇది చక్కగా వివరించింది.. (ఈ అంశంపై నేను ఇది వరకు రాసిన విశ్లేషణకి దాదాపు దగ్గరగా...)    

Beef Festival at Osmania
The political battle over what we can eat is a challenge to established politics across the spectrum.
Beef, or more generally, the meat of cattle has been a contentious
issue for more than a century, leading at times to
riots, killings, social divisions and political movements.
Much of this has been initiated by groups foregrounding their
“Hindu” identity who have used the protection of the cow to mark
out lines of difference from the “Other”, primarily Muslims. Indian
politics and academia are by now, thanks to this bloody history,
well conditioned to view public posturing over beef eating as the
preserve of Hindutva politics which furthers a reactionary agenda.
The “beef festival” organised by some dalit and left student
groups in Osmania University of Hyderabad has been, however,
quite an unprecedented affair. This is perhaps the fi rst time that
an organised voice has been raised in favour of eating beef.
What is striking is that most political formations did not know
how to react to this “festival”. The secular formations, which do
not want dietary restrictions imposed by law, seem to be divided,
largely between those who have condemned this event for
stirring up communal and caste tensions over a “trivial” issue
and those who have looked on in indifference at this “spectacle”.
Outside of the networks of dalit activism there do not seem to
be many takers for what these groups call a movement against
“Food Fascism”.
The Hindutva forces, of course, reacted with the expected
violence, but their protest was both ill-organised and localised
and indicated that they really did not know how to meet this
ideological and political argument that beef is integral to dalit
food cultures and should be provided in public spaces like university
hostels and canteens. The cow-related politics of Hindutva
has been primed only to hit at the Muslims, while here the opponents
were dalits, whom the Hindutva forces are keen to bring
within their political fold. This explains much of their ideological
and political disarray on this occasion. That this beef festival
was timed with Ambedkar Jayanti made matters that much
more diffi cult for the Rashtriya Swayamsevak Sangh family
which would not want to appear hostile to this dalit icon.
A similar food protest was organised by dalits in Karnataka
who cooked and served meat on Ambedkar Jayanti to break a
state law which banned sale and consumption of meat on that
day, forcing the Bharatiya Janata Party government to quietly
withdraw its order. News reports suggest that Osmania University’s
beef festival has become something of an exemplar and
plans are now afoot in various parts of the country to organise
such beef and/or meat festivals to highlight “non-brahmanical”
food traditions.
This is the fi rst time in the history of modern India that a
political challenge has been thrown, apparently with some
success, to the Hindutva politics around the cow. This move also
throws a spanner in the Hindutva attempts to ally with and
possibly incorporate dalit politics within its folds. Despite the
widening legal proscription on the sale of beef, it remains widely
available though only surreptitiously in most states of India.
Offi cial data itself suggests that beef is among the most commonly
eaten of non-vegetarian foods. In 2001 out of a total
annual per capita meat consumption of 5.6 kg, beef (cow, buffalo,
veal, etc) accounts for as much as 2.8 kg while lamb, goat, pork and
chicken together make up for the rest. Government data indicates
that Indians on an average probably get more protein from the
consumption of meat and fi sh than they get from pulses.
It is also important to remember that beef is primarily a food
of the poor, whatever the religious affi liation. And the Muslim
gentry often exhibit biases about beef similar to upper-caste
Hindus. The shrillness and violence of the cow protection movement
has been successful in representing the food of the poor
and discriminated as the preferred dish of the Muslim.
The question, then, which has been foregrounded by the
organisers of the Osmania University beef festival is: Who are
these people who eat all this beef (and meat)? How has Hindu,
or even Indian, food culture been defi ned as largely vegetarian
and who has decided that beef is against Hindu food culture? It
is the north Indian, Hindu, upper-caste male who has had a free
run for more than a century and a half in defi ning Indian food and
culture. The beef festival is an assertion by those who have
remained at the cultural/ideological margins of India that they
will not be defi ned anymore by this so-called mainstream; rather
they will defi ne what constitutes this mainstream.
Until some years ago, the entrants from the margins into the
national mainstream were too few to assert themselves. But the
cumulative effect of the slow, yet steady, rise in literacy, social
as well as physical mobility, the opening up of professions, the
development of the media, the consumerist boom, etc, of the
past few decades are all perhaps leading to a structural transformation
of India’s mainstream. It is not a coincidence that the
beef festival was organised in a university that has been at the
heart of live political battles over caste, region and religious
identity and not in one of the traditional left bastions. This new
politics challenges and confounds not just the Hindutva forces,
but equally the gentrifi ed left-liberal politics of composite
culture and Sarva Dharma Sambhava.